Posted on: July 29, 2020 Posted by: ผู้บังคับฝูงบิน Comments: 0

ตอนที่1 – เริ่มออกเดินทาง

ณ เมืองเมลานอล
“ท่านแม่… ท่านแม่จะขัดมารีโอน่าทำไม!?!” เจ้าหญิงแห่งเมลานอลขึ้นเสียงกับพระมารดาของตน
“ลูกไม่เข้าใจ จักพรรดินีในอนาคตจะเรียนเรื่องพวกนี้ไม่ได้หรอก!” พระราชินีแห่งเมืองเมลานอลก็ยังไม่ถอย พยายามเปลี่ยนความคิดให้พระราชธิดา
แต่ทว่า ไม่สำเร็จ…
“หนูจะเรียนเกี่ยวกับการประพันธ์หนังสือเท่านั้นเองนะคะ และอาจยังฝึกเวทมนตร์แห่งลมของวงศ์ตระกูลไปด้วย ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย…”เจ้าหญิงยังไม่ย่อท้อ พุดต่อไป
“ผมก็ว่าพี่มารีโอน่าก็เรียนได้นี่ครับ ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย มีประสบการณ์ที่ดี ๆด้วย… หรือว่าอย่างไร ท่านพ่อ” คิล พระอนุชาของมารีโดน่าเห็นด้วย พลางหันไปถามท่านพ่อของตน
“พ่อก็คิดอย่างนั้น… น่าฟอเรนซ์ (ชื่อของพระราชินี) ยังไงเราก็สามารถมีลูกเป็นนักประพันธ์ได้ และก็ให้ฝึกเวทมนตร์ของตระกูล และเวทมนตร์ต่าง ๆได้นะ…” พระราชาเมลานอลตรัส พลางมองลูกสาวของตน ที่ตอนนี้กำลังยิ้มแย้ม ร่าเริง
“เมื่อท่านคิดเช่นนั้น ก็มิอาจขัดได้…” พระราชินีแห่งเมืองเมลานอลค้อนพระราชสวามี และเดินเข้าห้องบรรทมไปด้วยเสียงตึงตัง แสดงความไม่พอใจ
“อย่างไรก็ตาม ลุกก็ง้อแม่เขาหน่อยละกัน… แล้วตกลงว่าลูกจะเดินทางวันไหน?” พระราชาตรัสถามลูกสาว
“คาดว่าพรุ่งนี้เลยเพคะท่านพ่อ… ที่โรงเรียน ไรค์เตอร์ นิว ในเมือง ไรค์เตอร์ คอร์เนอร์ ค่ะ” เจ้าหญิงสาธยายข้อมูลให้ผู้เป็นพ่อฟัง
“งั้นก็เดี๋ยวให้โคมอสช่วยละกันนะ” ผู้เป็นพ่อบอกอย่างเป็นห่วง
ไม่ทันขาดคำ พลันมีร่างหนึ่งปรากฏต่อหน้าทั้งสอง…
คนแคระจมูกดั่งสิงโต ตาเช่นเหยี่ยว จ้องมาที่ทั้งสอง
“ฝ่าบาท มีอะไรให้รับใช้?”
“มาตอนนี้พอดีเลย โคมอสช่วยจัดสัมภาระของมารีโอน่าด้วย พรุ่งนี้จะออกเดินทางแล้ว” พระราชาตรัส
“เจ้าหญิงจะเสด็จไป…?” โคมอสพูดเป็นเชิงถาม เหลือบสายตาไปมองเจ้าหญิง
“งั้นหม่อมฉันจะไปเตรียมราชรถ…”
“ไม่ต้อง” เจ้าหญิงตัดพ้อ “ฉันจะไปเอง”
“ท่านจะ…”โคมอสเริ่ม
“ไปเอง และเหาะไป…”เจ้าหญิงต่อ
“แต่จากเมลานอลไปที่ไรค์เตอร์ คอร์เนอร์ มัน…”
“ไกล ฉันรู้ และนั่นคือด่านแรกที่ฉันจะต้องลอง”มารีโอน่าพูดอย่างเชื่อมั่น

“เดินทางดี ๆนะจ๊ะ” เสียงของพระราชินีพูดขึ้นอย่างเป็นห่วง จนเกือบทำให้พระราชาต้องระเบิดหัวเราะออกมา พระราชินีค้อนพระราชสวามีปลับเปลือก (ปะ-หรับ ปะ-เหรือก)
โกรธง่ายหายเร็วจริง ๆ
“อย่าลืมเอาสาว ๆที่นั่นมาให้ผมสักคนด้วย…” คิลพูด พลางกระโดดไปมา
“ทะลึ่ง…”เจ้าหญิงแห่งเมลานอลตรัส พลางโขกหัวเจ้าน้องชายเบา ๆ
“จำไว้นะ มารีโอน่า…” พระราชาพูดเสียงเครียด “อย่ายุ่งกับพวกเงียบขรึมที่นั่น เด็ดขาด!”
“ทำไม…” แต่ก็ถูกพระราชาตัดบท
“ลูกลองพิสูจน์เวทมนตร์เบื้องต้นอย่างแรกให้พ่อดูหน่อย…”
เจ้าหญิงหน้าเบ้ เบะปาก แล้วร้ายคาถาไปที่สัมภาระต่าง ๆของตนที่จะขนไป
ฉับพลัน สัมภาระที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้า และเครื่องใช้ต่าง ๆของตนก็หดเล็กลงกว่าตอนแรกถึงสิบเท่า
เจ้าหญิงเก็บสัมภาระน้อย ๆนั้นไว้ในกระเป๋าสะพาย แล้วพูดว่า
“หนูทำได้อยู่แล้ว… บาย” เจ้าหญิงพูดเป้นครั้งสุดท้าย พลางร่ายมนตร์พาตนเองมาอยู่เหมือมวลเมฆ
“พลังแห่งพายุพัด สายฟ้าผู้เข้มแง มวลเมฆผู้อ่อนโยน จงพาข้าไป…” เจ้าหญิงร่ายมนตร์เบา ๆ พลันมวลเมฆต่าง ๆ ก็ลอยกันมาที่เท้าของเจ้าหญิงแห่งเมลานอล เธอนั่งบนปุยนุ่นบาง ๆนั่น
“ไปได้” เจ้าหญิงสั่งเบา ๆ มวลเมฆต่างปฏิบัติตามทันที
เจ้าหญิงมารีโอน่านอนบนปุยนุ่นนั้น พลางคิดถึงคำ ๆหนึ่ง
อย่ายุ่งกับพวกเงียบขรึมที่นั่น เด็ดขาด!…

ตอนที่2 – ฝ่าด่านทั้งสาม (1)

ณ หน้าเมืองไรค์เตอร์ คอร์เนอร์
เจ้าหญิงแห่งเมืองเมลานอลเดินทางมาถึงเมืองที่ต้องการภายในสามวัน ก่อนเข้าเมืองก็ต้องฝ่าด่านสามด่าน คือด่านดอกไม้พิษปริศนา มังกรนักปราชญ์ และหนังสือทดสอบความมั่นใจ
“เมืองไรค์เตอร์ คอร์เนอร์ ขอเชิญ ท่านมารีโอน่า เกรดเดเวล เดอ ปรินซ์เซส ออฟ เมลานอล สู่ด่านแรกที่จะฝ่าเข้าเมืองขอรับ” ชายแคระท่าทางมีอายุคนหนึ่งต้อนรับ พลางผายมือไปด้านหน้าเป็นการเชิญ
มารีโอน่าลงจากมวลเมฆ และเหาะตามชายแคระนั้นไป…
“ด่านแรก ท่านมารีโอน่าต้องเจอกับดอกไม้พิษปริศนา ท่านต้องตอบคำถามให้ได้ และดีที่สุดกับเจ้าดอกไม้นั้น…” คนแคระอธิบาย
“ถ้าตอบไม่ได้ล่ะ?” เจ้าหญิงแห่งเมลานอลสงสัย
“ก็จะถูกเจ้าดอกไม้พิษกินแขนทั้งสองของท่านท่านไง” คนแคระตอบสบาย ๆ
“ :::-.-::: ” เจ้าหญิงแห่งเมลานอลหน้าซีดถนัดตา คนแคระเหลือบมอง แล้วพูดว่า
“ท่านไม่ต้องกลัวหรอก กล้าเอาไว้ เรียกสติให้ดี… เท่านั้นเอง”
“…เท่านั้นเอง” เจ้าหญิงทวนคำกับตัวเองเบา ๆ พลางเหาะตามเจ้าคนแคระไปเรื่อย ๆ…

“ถึงแล้ว…”คนแคระพูดเบา ๆ พลางเบรกตัวเองหลังจากพูดทันทีด้วยความเคยชิน
มารีโอน่า ที่กำลังคิดเพลิน ๆเบรกตัวเองไม่ทัน จึงผลักคนแระกระเด็นไปไกล
“อุ๊ย ขอโทษนะ คุณ…” มารีโอน่าร้อง แล้วรี่ไปดูอาการอีกฝ่าย
“ไม่เป็นอะไรหรอก เจ้าหญิง ข้าก็โดนจนเคยชินเป็นร้อย ๆปีแล้วล่ะ อีกอย่าง ข้าชื่อโกดม”คนแคระตอบ พลางเหาะขึ้นฟ้าอีกรอบ
มารีโอน่าพยักหน้าอย่างเข้าใจ และเหาะขึ้นตาม…
“นี่คือทางเข้ารังดอกไม้พิษปริศนา” คนแคนะอธิบาย พลางผายมือไปยังด้านหน้าที่มีสิ่งคล้ายหลุมแห่งห้วงมิติ “ท่านต้องเข้าไป”
“ให้ฉันเข้าไป…” มารีโอน่าทวน
“ใช่ แล้วข้าจะไปรอที่ทางออก…”คนแคระตอบแล้วเหาะผ่านไป
“เฮ้…” มารีโอน่าพยายามเรียกกลับ แต่ก็ไม่มีท่าทีที่คนแคระจะได้ยิน
“ไอ้หูหนวก” มารีโอน่าสบถเบา ๆ พลางหันไปมองหลุมห้วงมิติลึกลับเบื้องหน้า
“เฮ้อ… เราต้องเข้าไปจริง ๆสินะ”มารีโอน่าพูดกับตัวเอง
“เอาล่ะ… ลุยเป็นลุย!”

“ที่ไหนเนี่ย?” มารีโอน่าบ่นงึมงำ พลางลูบหัวตัวเอง
ก็หลังจากที่เธอเข้าไปในห้วงมิตินั่น ก็เอาหัวฟาดลงที่ ๆเธออยู่ตอนนี้แหละ
โอย เจ็บชะมัดยากเลย…
แต่ที่นี่ที่ไหนอ่ะ?… มารีโอน่าลุกขึ้นยืน พลางมองซ้ายมองขวา
“ขอต้อนรับสู่ทางผ่าเมืองที่หนึ่ง” เสียงลึกลับกล่าวขึ้น
“…..” มารีโอน่าหันไปมาอย่างเดิม
“ใคร?” มารีโอน่าตะโกน
“ใครน่ะ?” มารีโอน่าถามซ้ำ
“ท่านอย่าสนใจ มารีโอน่า เกรดเดเวล เดอ ปรินซ์เซส ออฟ เมลานอล แหม ก็เพิ่งเคยเห็นพระธิดาของจอมปีศาจพายุก็คราวนี้แหละ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เสียงลึกลับนั้นกล่าว พลางหัวเราะลั่น
“หยุดนะ! หยุดเลย ไม่ต้องมาพูดอย่างนั้น อย่างไรข้าก็รู้เรื่องพ่อของข้ามากกว่าตัวเจ้า!?!” มารีโอน่าตะโกนก้อง พายุแห่งลมเริ่มพัดรอบตัวเธอ
“เอาล่ะ ๆ เราไม่ต้องมาทะเลาะกัน เดี๋ยวข้าจะอธิบายกฎเล็ก ๆน้อย ๆในการฝ่าด่านนี้ก่อนละกัน” เสียงนั้นพูดอย่างใจเย็น
“……” ไร้สิ้นเสียงตอบ แต่พายุก็เริ่มสงบลง
“โอเค ท่านระงับอารมณ์ของท่านได้แล้ว” เสียงลึกลับนั้นพึมพำอย่างโล่งอก แต่ก็ไม่พ้นหูอันว่องไงของธิดาจ้าวพายุ
“ว่าอย่างไรนะ?” เจ้าหญิงแห่งเนลานอลพูดเบา ๆแต่เด็ดขาด
“เปล๊า” เสียงลึกลับปด “ข้าจะขออธิบายกฎเลยละกันนะ”
ไร้เสียงตอบอีก แต่ตอบด้วยการพยักหน้าช้า ๆแทน
“โอเค หนึ่ง ทำตามที่พวกดอกไม้สั่งทุกอย่าง สอง ห้ามพูดปดกับมันเด็ดขาด สาม จริงใจเข้าไว้ และท่านจะผ่านไปได้ หนึ่ง สอง สาม เริ่ม!”
มีมือลึกลับมือหนึ่งมาข้างลำตัวของเจ้าหญิง
“เชิญท่านประทับลงบนฝ่ามือนั้น” เสียงลึกลับกล่าว มารีโอน่าทำตาม
มือนั้นลอยสูงขึ้นเรื่อย ๆ มารีโอน่าหลับตาปี๋ เพราะกลัวความสูง
“ขอเชิญท่านลืมตาได้”เสียงลึกลับเสียงเดิมกล่าว มารีโอน่าค่อย ๆเปิดม่านตาสีน้ำตาล
“ที่นี่ที่ไหน?” มารีโอน่าถาม พลางมองสิ่งที่ตนเห็น
“ที่นี่คือ วิสช์ ฟาล์วเวอร์ เป็นสวนดอกไม้ที่งดงามที่สุดในราชอาณาจักรของเรา” เสียงลึกลับอธิบาย “เราขอให้ท่านเลือกดอกไม้ที่ท่านชอบมาหนึ่งดอกจากสวนของเรา…”
สิ้นเสียง มารีโอน่าเริ่มเลือกดอกไม้ที่เธอชอบทันที

ตอนที่2 – ฝ่าด่านทั้งสาม (2)

เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ… มารีโอน่าก็ยังเลือกไม่ได้ แต่ก็ยังไม่มีใครเร่ง หรือขัดจังหวะ
“เราเลือกดอกนี้!” มารีโอน่าร้อง พลางชูดอกไม้ดอกหนึ่งมา
“ทำไมท่านจึงเลือกดอกไม้ดอกนั้น?”เสียงลึกลับถาม
มารีโอน่ามองดอกไม้ในมือแล้วตอบด้วยความมั่นใจว่า
“กลีบดั่งดอกกุหลาบเปรียบเหมือนความรัก ก้านไร้หนาม แสดงถึงการไว้วางใจซึ่งกันและกัน ทั้งดอกนี้มีสี้ฟ้า แสดงถึงความสดใสในตัวเรา และกลิ่นอันหอมละมุนนั่นคือ ความสดใสที่ตอบแทนเรา”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า เอาล่ะ ท่านผ่านด่านนี้แล้ว” เสียงลึกลับนั้นตอบ
“เอ๋?”
“เราคือดอกไม้พิษปริศนาเอง” เสียงลึกลับนั้นพูด สิ้นเสียง พลันมีแสงลึกลับปรากฏต่อหน้าเจ้าหญิงแห่งเมลานอล
ปรากฏเป็นหญิงสาว…
“รู้มั้ย? ปกติข้าไม่เคยเปิดเผยตัวจริงของข้าให้ใครดู ก็มีแต่เจ้าและเด็กหนุ่มคนหนึ่งเท่านั้นเอง…” หญิงสาวผู้มีนามว่า ‘ดอกไม้พิษปริศนา’ เอ่ย “และดอกไม้นั้น ก็มีแค่เขากับเธอสองคนที่ได้แตะดอกไม้นั้นเองนะ”
“สองคน…” มารีโอน่าทวน “เองเหรอ?”
“ใช่ และเจ้าจะได้พบเขาที่นี่…” หญิงสาวกล่าว และพลันหายไปกับสายลม…
“อ้าว…” มารีโอน่าร้อง
“ขอเชิญเสด็จ” เสียงเล็ก ๆกล่าว
“โกดม” มารีโอน่าร้อง
“ท่านสามารถทำให้ตัวจริงของ ดอกไม้พิษปริศนา มาปรากฏตัวได้ ช่างน่าอัศจรรย์…” โกดมพล่าม
“โกดม ข้าจะไปฝ่าด่านที่สองแล้ว” มารีโอน่าพูด พลางเขย่าตัวโกดมเบา ๆ
“บุตรแห่งเอคาลอส และธิดาแห่งเมลานอล… ทั้งสองช่างปราดเรื่องมาก…” โกดมพล่ามต่อ ยังไม่สนใจธิดาแห่งลม พลางเหาะรอบตัวพระธิดาอีกต่างหาก
“และเจ้าจะว่าอย่างไร ถ้าธิดาแห่งเมลานอล หรือธิดาของปีศาจแห่งพายุ จะฆ่าเจ้า!?!” เจ้าหญิงแห่งเมลานอลเริ่มมีน้ำโห
“ข้าก็จะพาไปฝ่าด้านที่สองเดี๋ยวนี้ไง แฮะ แฮะ” โกดมเริ่มรู้สึกตัว เลิกเหาะไปมา พลางผายมือเพื่อให้ไปด่านต่อไป
“ดีมากจ้ะ…” มารีโอน่าพูด พลางตบหัวเคนแคระเบา ๆ แล้วเหาะนำไปก่อน
“ง่า” คนแคระนามว่าโกดมร้องอย่างยอมแพ้ แล้วรีบเหาะตามไป…

“ถึงแล้ว… ด่านที่สอง มังกรนักปราชญ์ ขอรับ” เจ้าคนแคระอธิบายเสร็จสรรพ
เจ้าหญิงแห่งเมลานอลนองไปยังเบื้องหน้า พบว่ามีถุงหนังสัตว์อยู่ถุงหนึ่ง วางอยู่บนโต๊ะที่ลอยขึ้นลง
“นั่นถุงอะไร?” มารีโอน่าถาม พลางชี้ไปที่ถุงหนังนั้น
เจ้าคนแคระไม่ตอบ แต่รี่เข้าไปหยิบถุงนั้นมาไว้ในมือแล้วกลับมาอธิบายให้ฟังว่า
“นี่คือถุงเสี่ยงโชคของด่านที่สอง ท่านต้องจับฉลากเลือกมังกรที่ท่านต้องเจอมาหนึ่งอัน” คนแคระอธิบาย พลางเขย่าถุงเบา ๆ แล้วจึงแกะถุง ยื่นมาที่ธิดาแห่งลม
“เอ่อ…” มารีโอน่าร้องเบา ๆ พลางเอามือไปล้วงในถุง จนในที่สุดก็เอาไปหนึ่งออกมา เธอมองเข้าไปในใบที่เธอถือ พบว่ามีรูปมังกรที่มีเกล็ดดำ รูปร่างคล้ายกิ้งก่า ตาลีเหลืองวาว มีเขาสีบรอนซ์ หางของมันก็เต็มไปด้วยหนามแหลม ๆ สีบรอนซ์จนถึงปลายเช่นกัน เธอเหลือบสายตาไปมองชื่อที่อยู่ด้านบนของป้าย
ฮังการีหางหนาม…
“ท่าน!” เจ้าคนแคระร้องออกมาอย่างตกใจ
“อะไรเหรอ?” มารีโอน่าถามอย่างสงสัย
“ฮังการีหางหนามเป็นมังกรที่ดุร้ายที่สุดในอาณาจักรของเรา ฉลาด แหลมคน และกินเนื้อมนุษย์มากที่สุดด้วย” คนแคระอธิบายอย่างยากลำบาก
ธิดาของจ้าวแห้งพายุกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
“งั้นข้าขอเข้าไปเลยละกัน จะได้ไม้ต้องทรมานมาก” เจ้าหญิงแห่งเมลานอลฝืนใจพูดไป
“….เอ่อ ขอรับ” โกดมตอบ แล้วผลักเจ้าหญิงเข้าไปในห้วงมิติของด่านที่สอง

“ไอ้คนแคระบ้า” เจ้าหญิงแห่งเมลานอลสบถเบา ๆ พลางลูบหัวตัวเองอีกครั้ง พลางมองไปยังเบื้องหน้า พบว่ามีมังกรตัวใหญ่ที่เหมือนกับในรูปที่เข้าดูเมื่อนาทีก่อน ซึ่งดูใหญ่กว่ารูปนั่นสักร้อยเท่า
“สวัสดี” เสียงทุ้ม ๆแปร่ง ๆจากเจ้ามังกรกล่าว “เราคือฮังการีหางหนาม หวังว่าโกดมคงบอกท่านแล้ว”
“ใช่” เจ้าหญิงแห่งเมลานอลตอบ แล้วยิงคำถามใส่ “ด่านนี้มีกฎกติกาว่าอย่างไรบ้าง?”
“ง่าย ๆ เพียงท่านแต่งบทความจากคำปริศนาต่าง ๆที่ข้าพูดมาเพียงห้าอย่างเท่านั้นเอง แต่ถ้าไม่ได้… ก็ต้องถูกข้าเขมือบล่ะนะ” เจ้ามังกรกล่าว ไม่สนใจกับกิริยาสั่นน้อย ๆของอีกฝ่าย
“งั้นข้าเริ่มเลย” มารีโอน่าตอบ พลางเหาะขึ้นไปสูงระดับตาของเจ้ามังกร
“หนึ่ง… สิ่งที่เป็นนิสัยของมนุษย์” เจ้ามังกรกล่าว
“…เอ่อ การเตะคนที่ล้มอยู่” มารีโอน่าตอบ
“สอง… สิ่งที่เลวร้ายมากที่สุด” เจ้ามังกรกล่าว
“…เอ่อ พูดปดคำเดียว ทำลายความจริงเป็นพันคำ” มารีโอน่าตอบ
“สาม… สิ่งที่คนมักคิดอย่างนั้น” เจ้ามังกรกล่าว
“…เอ่อ คนที่คิดว่าตนไม่ฉลาด นั่นแหละคือคนฉลาด” มารีโอน่าตอบ
“สี่… สิ่งที่ทำให้เราเป็นหนี้เขาตลอดชีวิต” เจ้ามังกรกล่าว
“…เอ่อ เราเป็นหนี้บิดามารดาของเราในข้อที่ว่า ท่านเป็นผู้ให้กำเนิดตัวเรามา” มารีโอน่าตอบ
“ห้า… สิ่งที่น่ากลัวที่สุด” เจ้ามังกรกล่าว
“…เอ่อ เงินบาทหนึ่งที่เขาขอยืมไปนั้น อาจกลายมาเป็นอาวุธประหารเจ้าของเงินเสียก็ได้” มารีโอน่าตอบ
“ท่านผ่าน”เจ้ามังกรตัดสิน
“อะไรนะ?”ธิดาแห่งลมถามอีกครั้งอย่างไม่เชื่อหู
“ท่านนน… ผ่านนน… แล้ววว…”เจ้ามังกรทวนคำอย่างกึกก้อง ทำให้ผู้ฟังต้องกุมขมับอย่างรวดเร็ว
“ขอเชิญท่านไปสู่ด่านที่สาม…” เจ้ามังกรฮังการีกล่าว แล้วผลักเจ้าหญิงแห่งเมลานอลไปด้านหน้า
“กรี๊ดดดดดด……..”

ตอนที่2 – ฝ่าด่านทั้งสาม (จบตอนที่สอง)

“โป๊ก” เสียง สิ่งหนึ่งเข้ามาปะทะกับต้นไม้ใหญ่
“โอ๊ย” เจ้าหญิงแห่งเมลานอลร้อง พร้อมกับลูบหัวตัวเองอีกรอบ
ทำไมชีวิตฉันต้องเป็นอย่างนี้….
“ท่านเก่งมาก ๆเลย สามารถเอาหัวชนกับต้นไม้นี้อย่างจัง ๆได้” เจ้าคนแคระกล่าว พลางปรบมือเปาะแปะ
“หยุดเลย ฉันต้องโดนอย่างนี้มากี่รอบแล้วเนี่ย?” มารีโอน่าบ่นงึมงำ พลางเหาะขึ้นฟ้า มุ่งไปตรงที่เจ้าคนแคระเหาะอยู่
“ด่านต่อไปคือด่านสุดท้าย ท่านต้องผ่านไปให้ได้นะ”โกดมกำชับ
“ไม่บอกฉันก็รู้น่า” มารีโอน่าตอบ
“ด่านสุดท้ายคือ หนังสือทดสออบความมั่นใจ ไปได้เลย!”

“สวัสดี” เสียงนุ่ม ๆกล่าว เจ้าหญิงแห่งเมลานอลหันไปทางด้านหน้า ยังนึกภูมิใจอยู่ที่ด่านนี้เธอไม้ต้องหัวโน
“หวัดดี” มารีโอน่าทักทายกับสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า และต้องประหลาดใจกับรูปร่างบุคคลอีกฝ่าย
เป็นหนังสือสีแดงสด
“เราคือหนังสือทดสอบความมั่นใจ” เจ้าหนังสือกล่าว พลางเดินไปนั่งที่เก้าอี้ด้านหน้า
“เชิญ”เจ้าหนังสือนั้นกล่าวเชิญ พลางผายมือของมันไปยังเก้าอี้ตรงข้าม
“ขอบคุณ” เจ้าหญิงตอบอุบอิบ พลางเดินไปนั่งที่เก้าอี้นั้น
“จะทดสอบอะไร?” เจ้าหญิงถาม
“ความมั่นใจของท่าน” เจ้าหนังสือนั้นกล่าว “เราจะมีอาวุธสี่อย่างให้ท่านเลือก คือ ปากกาแห่งความเฉียบแหลม กระดาษแห่งความสุข ดินสอแห่งความปรารถนา และถังขยะแห่งความปลดปล่อย ท่านจะเลือกอะไร?”
“เอ่อ… ปากกาแห่งความเฉียบแหลมดีกว่า”มารีโอน่าตอบ
“ทำไมท่านจึงคิดเช่นนั้น?” เจ้าหนังสือยังถามไม่เลิก
“เพราะว่าปากกาสามารถปลดปล่อยความคิดทุกอย่าง จินตนาการของเรามาเป็นตัวอักษรได้ ทำให้เราได้รู้สึกผ่อนคลายกับการปลดปล่อย” ธิดาแห่งลมตอบ
“ท่านผ่านแล้วล่ะ” เจ้าหนังสือกล่าว “จงนำปากกาแห่งความเฉียบแหลมเป็นอาวุธประจำกาย ช่วยท่านเวลาทุกข์ยาก”
เจ้าหนังสือได้นำมือทั้งสองมาทำเป็นรูปร่างต่าง ๆ ฉับพลันก็มีดาบอันแหลมคมปรากฏบนมือของมารีโอน่า เมื่อเจ้าหนังสือเห็นท่าทางของอีกฝ่ายสงสัย จึงตอบทันทีว่า
“ดาบเล่มนั้นจะมาเป็นตัวแทนของปากกาด้ามนั้น และเมื่อมีเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัว มันจะแสดงเดชของมันเอง”
“ขอบคุณ” เจ้าหญิงแห่งเมลานอลพูดได้เพียงแค่นี้ พลางขยับดาบไปมา
“ทางนั้นคือทางเข้าเมืองของเรา”เจ้าหนังสือกล่าว พลางชี้มือไปทางประตูสีฟ้าด้านหน้าสองบานที่เห็นเพียงราง ๆ “ขอให้ท่านจงเข้าทางที่ถูกต้องเท่านั้น สวัสดี”
เจ้าหนังสือหายวับไปกับตาของธิดาแห่งเมลานอล เธอจึงเดินไปสู่ประตูสองบานนั้นทันที…

Leave a Comment